[Artemes]

-------------------------------------------
Yorgundu genç kızın yüzü, durgundu, karşısında oturduğu denizin hırçın dalgalarına inat. Gözleri dalıp gidiyordu uzaklara, içinde ona seslenen bir şeyler vardı ama bilemiyordu ne olduğunu. Yüreğini sıkan bir şeyler vardı, ama nedenini bilmediği bir çaresizlik sarmıştı ruhunu. Bir kıvılcım aradı yüreğinde, bir ışık. Gençti, güzeldi, duru bir güzelliği vardı. Ama bulunduğu yerde yoktu hiçbir yararı. Ayağa kalktı, kendini saran yalnızlığı ile birlikte yürüdü. Bu dünyanın belki de en güzel köşesi, kafesi olmuştu içinden çıkamadığı.

Her gün kalkar, kuleden gözlerini uzaklara diker, kendini kurtaracak, ona gelecek sevgiliyi beklerdi. Öyle söylemişti çünkü sarayın büyücüsü, başına gelecek felaketlerden korunmasının tek yolunun gözlerden uzaklarda yaşaması olduğunu, ama mutlaka onu bu felaketinden kurtaracak birinin çıkageleceğini söylemişti. Dünyalar güzeli bir prensesti o ama sadece yalnızlığın prensesi. Bıkmadan günlerce gözleriyle taradı mavilikleri. Arada gördüğü karartılarda bir ümit ışığı düşerdi üstüne ama çok geçmeden söner giderdi.

Cesaret edemezdi hiç kimse prensesin bulunduğu adaya gitmeye, ne kadar bilseler de yalnızlığını, çaresizliğini, yine de gidemezlerdi. Bulunmaz bir yerde değildi, ulaşılamaz değildi, ama korkarlardı prensesin üzerindeki kara bulutların kendilerini de saracağından. Hoş, bu korku ile gitseler bile, nasıl dağıtabilirlerdeki prensesin üzerindeki bulutları, onu saran felaketi.

Oysa için için için prensesin aşkı ile yanan biri vardı. Her gün dalgalara bakar, dişlerini sıkar, avuçlarının içi kanayıncaya kadar sıkardı yumruklarını. Yoktu hiçbir şekilde prensese ulaşmanın yolu. Elindeki her şeyi, koskocaman bir yüreği ve eski püskü giysilerinden ibaretti. Hem gitse, prenses bakar mıydı yüzüne?

Aylarını hep bu düşüncelerle geçirdi. Tek korkusu prensesin kendisini istemeyeceğiydi. Ama bir gün, dur dedi içindeki korkuya, vermişti kararını, gidecekti her ne olursa olsun. Ömrü boyunca bunun pişmanlığını yaşamaktansa, çıkacaktı karşısına prensesin.

Kullanabileceği tek aracı, gençliğiydi. Yoktu başka bir şeyi. Akşamın çökmesini bekledi. Kararttı gözlerini, aldırmadan dalgalara, yüzmeye başladı içindeki sevgiye doğru. Her kulaç atışında daha da hızlandı, hızlandıkça azaldı mesafe, mesafe azaldıkça o hızlandı.

********

Dizlerini karnına doğru çekmiş, gözleri karanlığa dalmıştı. Bakıyordu uzaklara. Birden içi ürperdi, yavaşça kalktı. Yaklaşan karanlığa gözlerini dikti prenses. Meltem hafif hafif saçlarını yalarken, içindeki umut korkusuna galip geldi. Biraz daha yaklaştı denize. Çok geçmeden ışıl ışıl parlayan bir çift göz ile karşı karşıya geldi. Yüreği duracak gibi oldu. Kollarından kavradı genç adam “ bağışlayın cesaretimi prensesim” dedi. “ya içimdeki pişmanlıkla ölüp gidecektim, ya da sevdiğim insan için ölecektim. Ben ikinciyi seçtim” dedi.

Bu oydu işte, büyücünün bahsettiği kurtarıcısıydı. Ama onu burada görmemeleri gerekirdi. Yoksa hiç acımazlardı. Elinden tutup çekti kulenin içine. Üzerinden süzülen suları sarılarak kuruladı, önce gözler birleşti, kıvılcımlar çaktı. Sonra kenetlendi bedenler ihtiras ateşi ile. Bilemediler gün nasıl doğdu. Gitmeliydi genç adam, ama söz verdi prensesine, gelecekti her akşam yüreğinin götürdüğü yere.

Her gece prenses bekledi sevdiğini, her gece geldi sevdiği. Tutkular şehvete dönüştü, akıp gitti damarlarında. Dudaklarından göğüslerine, göğüslerinden en derinlerine kadar hissediyordu sevdiğini.

Bazen ay ışığının altında, hiç sıkılmadan saçlarını okşar, öpücükler kondururdu prensese. Şimdi gerçek cennetti onu çevreleyen bu deniz, bu kafes.

Günlerce devam etti gidip gelmeler, her defasında daha da çetinleşmesine rağmen, denizin isyanına rağmen. Prensesin ışığı yol gösterirken sevdiğine, bazen söner gibi olurdu, içi titrerdi. Fırtınalı bir gecede yine genç adam kendini dalgaların koynuna atıverdiğinde, bilemezdi kendisini neyin beklediğini. Her adımda yaklaşmak isterken sevdiğine, biraz daha hırpalandı hırçın dalgaların içinde. Prensesin ışığı gittikçe zayıfladı, kayboluverdi gözden. Çırpındıkça genç adam, daha da uzaklaştı sevdiğinden, gücü tükeninceye kadar direndi, yitip gidiverdi gözden.

Derler ki, o anda prenses donuvermiş oracıkta, taşlaşıvermiş yüreği, saçlarını sevgilere ışık olsun diye bırakıp kuleye, atıvermiş kendini sevdiğini alan dalgaların koynuna. Ogün bugündür yol göstermiş o ışık her sevene, kendisi denizin derinlerinde sevdiğini ararken…

by Artemes
13.11.2008 Istanbul

(Bir Prensese...)