[forsaken]

-------------------------------------------

Evlendiginden beri evinde kalan babasi yuzunden esiyle surekli
tartisiyordu. Esi babasini istemiyor ve onun evde bir fazlalik oldugunu
dusunuyordu.
Tartismalar bazen inanilmaz boyutlara ulasiyordu. Yine boyle bir tartisma
aninda; esi, butun baglari kopardi ve "Ya ben giderim, ya da baban bu evde
kalmayacak"
diyerek rest cekti... Esini kaybetmeyi goze alamazdi.Babasi yuzunden cikan
tartismalar disinda mutlu bir yuvasi, sevdigi ve kendini seven bir esi ve
birde cocuklari vardi. Esi icin cok mucadele etmisti evliligi sirasinda.
Ailesini ikna etmek icin cok ugrasmis ve cok sorunlarla karsilasmisti. Hâlâ
onu olurcesine seviyordu.
Caresizlik icinde ne yapacagini dusundu ve kendince bir cozum yolu buldu.
Yillar once avcilik meraki yuzunden kendisi icin yaptirdigi kulube tipi dag
evine goturecekti babasini. Haftada bir ugrayacak ve ihtiyaci neyse
karsilayacak,*
*boylelikle esiyle de bu tur sorunlar yasamayacakti. Babasina lâzim olacak
butun malzemeleri hazirladiktan sonra yatalak babasini yatagindan kaldirdi
ve kucakladigi gibi arabaya atti. Oglu Can, "Baba bende seninle gelmek
istiyorum" diye israr edince onu da arabaya aldi ve birlikte yola
koyuldular. Karakisin tam ortalariydi ve korkunc bir soguk vardi. Kar ve
tipi yuzunden yolu zor seciyorlardi. *
*Minik Can, surekli babasina "Baba nereye gidiyoruz ?" diye soruyor ama
cevap alamiyordu. Ote yandan; nereye goturuldugunu anlayan yasli adamsa
gizli gizli gozyasi dokuyor oglu ve torununa belli etmemeye calisiyordu.
Saatler suren zorlu yolculuktan sonra dag evine ulastilar. Epeydir buraya
gelmemisti. Baraka tipindeki dag evi artik curumeye yuz tutmus, tavan
akiyordu. Barakanin bir kosesini temizledi hazirladi ve arabadan yuklendigi
yatagi oraya itina ile serdi. Sonra diger malzemeleri tasidi en son da
babasini sirtlayarak yataga yerlestirdi. Tipi, adeta barakanin icinde
hissediliyordu. Barakanin icinde firtina vardi adeta. Caresizlik icinde
babasini izledi. Daha simdiden usumeye baslamisti. Yarin yine gelir bir
yorgan ve birkac battaniye getiririm diye dusundu. *
*Oyle uzgundu ki, dunya basina gocuyor gibiydi. O, bu duygular icindeyken
babasi, yuregine bicak saplanmis gibiydi. Yillarca emek verdigi oglu
tarafindan bir barakaya terk ediliyordu. Gururu incinmisti, ici yaniyordu
ama belli etmemeye calisiyordu. Minik Can ise olanlara hicbir anlam
veremiyordu. Anlamsizca ama dedesinden ayrilacak olmanin vermis oldugu
uzuntuyle sadece seyrediyordu. *
*Artik gitme zamaniydi. Babasinin yatagina egildi, yanaklarini ve ellerini
defalarca optu. Beni affet der gibi sarildi, kokladi. Artik ikisi de
kendine hakim olamiyor ve hickira hickira agliyordu. Buna mecburum der gibi
bakti babasinin yuzune ve *
*Can'in elini tutup hizla barakayi terketti. Arabaya bindiler.
Can yola ciktiklarinda aglamaya basladi, neden dedemi o soguk yerde
biraktin diye. Verecek hicbir cevap bulamiyordu, annen boyle istiyor
diyemiyordu.*
*Can: "Baba, sen yaslandiginda ben de seni buraya mi getirecegim?" diye
sorunca dunyasi basina yikildi. O sorunun yoneltilmesiyle birlikte deliler
gibi geri cevirdi arabayi. Barakaya ulastiginda "Beni affet baba." diyerek
babasinin boynuna sarildi. Baba ogul siki siki sarilmis cocuklar gibi
hickira hickira agliyorlardi. *
*Oglu: "Baba beni affet! Sana bu muameleyi yaptigim icin beni affet!" diye
hatasini belli ediyordu...*
*Babasi oglunun bu sozlerine en anlamli cevabi veriyordu...*
*"Geri gelecegini biliyordum yavrum. Ben babami dag basina atmadim ki, sen
beni atasin. Beni bu dagda birakamayacagini
biliyordum."

[sea_844]

yüreğine sağlık forsaken çok güzel bi hikaye...

[melisim]

Eline sağlık çok duygulandırdı bu beni

[Mr.Dead]

Bu hikayeyi ben yurda gitmek istedigimde (8 yasimda) amcam bana söylemisti.. Senin cocugunda seni birakip gider diye.

Hatta bir arap atasözü bu hikaye icin söylenmis olabilir :

Men dakka dukka.
Eden bulur.

[rüzgar_08]

teşekkürler...