[uykucumerve]

-------------------------------------------
Hayatımızın eksik yanlarını tamamlama uğraşı içerisinde sarıya çalan gönül yelkenimizle kalakalmışlığa, susamışlığa yokluğa ve yokluğuna çare ararken, susuşlarımız ve yalnızlıktan dert yanışlarımızla yine kendimize döndürebildiklerimizle yaşamaya, hayata alışmaya çalışıyorduk. Alışmak zor gelmiyordu. Sadece alışıyor, sadece sevgimize küçük hatta küçücük öpücükler konduruyorduk gönül aynamızda. Kimse görmeden hızlıca geçiyorduk sonra sokak lambalarının altından. Yola çıktığımızda kol kola koşa koşa geçiyorduk tüm karşı sokaklara. Olur, olmaz karanlıklara ağız dolusu küfürler sallıyor sonra olur olmaz yerlerde olmayacak mahzunluklara kapılıyorduk. Seninle biz yaşamaya çalışıyorduk. Seninle biz olmadan.

Kimsenin umurunda değildik aslında ya da belki de. Bir yerlerde birileri vardı hayatımızın yolgeçen hanı kimliğine sığınan. Her ne kadar yoklukları yaşasakta birilerinin gelmesi gerektiğini, birilerinin geçeceğini ya da bizim bizden geçeceğimizi biliyor ve bunca geçmişe rağmen yaşlanmamışlığımıza yeni üç noktacıklar konduruyorduk. Biz bir bedende biz olmaya çalışıyor, çalıştıkça bir şekilde bizlikten çıkıp yeniliklere karşı ikinci bir yeniye kapılıyorduk. Seninle biz sevmeye çalışıyorduk.

Mutluyduk işte. Karşı sokaktan geçen sokak satıcısına ne sattığı umurumuzda olmadan kilolarca meyve ısmarlayıp yeni bir iklimin soğuk sabahına çıplak merhabalar yaşatıyorduk. Seviyorduk birimizi; ben birimizi, sen diğerini. Bizde eksiklik yoktu. Sadece aşktı olan sadece sevgi. Sevginin anlamını kaybeden kaybolmuş sevgililere bakarak iç çekişlerimizle anlamaya çalıştıklarımızla mutlu oluyor onlarla halimize, onlarla sevgimize, onlarla birbirimize sahip çıkıyorduk. Kaybolmamacasına, yok olmayacak bir sevgiye her günaydınla yeniden başlayıp hiç yitirmemecesine sevgimizi birbirimize daha sıkı sarılıyorduk. Seninle biz bir elmayı sadece kendimize saklıyorduk. Seninle biz sorularımızın yanıtlarını gözlerimizin renginde arıyorduk. Seninle biz, biz olmayı seviyorduk.

Sabahlara uyandığımızda yüzündeki tebessüme kısa bir an bakardım hani. Her bakışındaki farklı bir anlatım olurdu. Gözlerin hep yeni bir umut olurdu bana. Dedim ya ben sende yeni bir kimliğe kulaç atarken sen bende eski bir sevdaya kavuşuyordun. Biz bir yörüngede iki farklı kutup gibi onca kalabalıkta birbirimizi bulmuştuk. Seninle biz sadece sevgili değil biz seninle bir rüya olmuştuk.

Her akşama birbirimizi saklıyor gündüzünde gecenin aklımızda bizi buluyorduk. Biz seninle sevdamıza sahipsizlik değil salt tatlar katıyorduk. Her sevda bizde başlıyor ama bizde bitmiyordu. Biz her sevenden bize, kendimize sevgi alıyor, sonra o sevginin sıcaklığını sessizliğe sunuyor ve böylece başka diller öğreniyor çevremize sevmeyi gösteriyorduk. Susarak anlatıyorduk sevgiyi, susarak yaşıyorduk merhameti, acıyı, ram olmayı, acımızı, bizi… Biz seninle korkusuzca korkularımızla savaşıyorduk. Biz seninle yalnızlığa duvarlar örüyor, kayba kapılarımızı kapatıyorduk. Seninle biz yaşamaya alışıyorduk.

Yokken sen bende daha önce, neden bilmem tat olmazdım aldığım nefesten. Kahramansız bir romanda ilk aldatılan rolünü üstlenirdim sanki. Bir an yokluğunu olmadığında yaşamanın ne kadar anlamsız, ne kadar yokluk vereceğini anladım. İyi ki vardın bende iyi ki gözlerimde.

Seninle biz var olmanın savaşında kaybetmenin inadına, ayrılığa nazire yaparcasına, gözlerimizden yaşlar akıtmadan sadece mutluluğu yaşamak adına sevgimizi susturmamacasına sevdik. Seninle biz bizi biz olduğumuz için, seninle biz bizi kirlenmemiş hayatımızı, sevdamızı sunabilmek için yüksek doruklara, yalnızca dert ortaklığımıza dertsizlik suyundan içirebilmek adına, SENİNLE BİZ iyi ki SEVDİK

[[[[ åñGëL]]]]

uzun ama güzel