[мєя¢αη_мανιѕι]

-------------------------------------------

Ölüm; ruhun bedenden ayrılması ve bedenin bir daha nefes alamayacak olmasıdır en bilinen tabiriyle.

Kendisine sorulmadan var edilen bir bedenin bazen yok olma isteğine bir cevap, bazen dindirilemeyen acılarına bir çare ve bazen de onulmaz acılara yol açan son duraktır. Nereden geldiği ve ne kadar süredir yolda olduğunu bilinmeden yapılan bir yolculuğun sonudur ölüm. İki durak arası kadar mesafedir yaşamak ve inen yolculara bir daha denk gelen olmamıştır.

Sadece toprağın altına konulduğu zaman çürümez bedenler. Eskimez hiçbir aşk güneşin batmasıyla. Engel olamaz karanlıklar seni sevmeme ve “seni seviyorum” dememe.

Sebebi ziyaretimin sen olduğu ve sözlerinden çok bakışlarının emre itaat gerektirdiği bu seyr-ü seferde, gözlerini çektin yaşama umudum üzerinden… Umutsuzluğumu derinleştiren diğer bir sebepte gülüşündeki güzelliğin beni terk edişinden…

…
..
.


Bir ölümü alıştıramadım bedenime bir de ondan beter bir sensizliği. Sensizlik, taşıyamayacağımdan daha fazla yalnızlık getiriyor yürüdüğünü bildiğim sokaklardan ve yalnız yalnızken haykırabiliyorum sana olan özlemlerimi. İçimde büyüyor giderek hasretin. Durduramıyorum. İşte yine geldin kalbimin sen tarafına. Duymuyorsun ve görmezden geliyorsun açmadan solup giden ellerimi.

Bir ölüm omuzlarda da taşınabilir, toplu taşıma araçlarında da. Fakat yaşayan hiç kimse bilmez son nefeste neler düşünüldüğünü. Düşünemiyorum bile gözlerimdeki son bakışlarını. Ne omuzlarım direnebiliyor senin için biriktirdiğim cümlelerimi taşımaya ne de faili belli bir ölümün ardından kalan düşünceleri yazmaya. Hakkımda söylenecekleri duymayacak kadar sağırdım fakat hakkında söyleneceklere itiraz edecek kadar yaşıyordum henüz.

Köşe başları tutulmuş bir aşkın ortasında, bir yanım eksik sabahlara uyanıyorum artık. Gözlerimi açamıyorum. Gözden uzakta bir gönülden hediye kalmış göz göz olmuş yaralara sahibim. Biliyorum sen yoksun fakat senden yoksun olduğum saatler var bu şehrin her bir köşesinde.

Bir gece ansızın düşmüştün düşlerimin en yalnız tarafına. Artık sana ve senli günlere ait cümleler çoğalıyordu zihnimde. Hiçbir şekilde tarif edilemeyen mutluluklar dünyasında düş kuran ben, düşmüşüm haberim yok…

Sana gelmek istiyorum. Yol yok, yordam gece vakitlerinde ve amaçsız. Senden gelecek bir merhabaya hasret vakitler yaşıyorum. Rüya ile gerçek arasında bir yerde apansız ve zamansız gidişine tanık olmuştu tüm ruhum. Güneş çoktan doğmuş olmalı. Seni gören ve sana bakan gözlerin içinde, senden olduğunu bildiğim bir umut arayışı içindeki bekleyişim var ellerimde sadece. Ya umutlar sende gizliydi ya da bütün umudum sendin…

Hayır, hayır gitme. “Gitme, gözlerin benimle olsun, kalbim senin ellerinde” demiştim haykırarak. Gitme, seni sevmelerimin anlatamadığım yanları var henüz. Bak gözlerime, bir kez daha doldurayım seni kalbimin derinliklerine kadar ve son kez belki de. Dur, nefes alamıyorum. Gözlerini mi çektin gözlerimden CANIM.

Canım acıyor. Biraz daha kal.

Gitme…

…
..
.

…Her nefessiz kalışımda sana öleceğim…