[мєя¢αη_мανιѕι]

-------------------------------------------
Bundan günler önceydi. Günlerin birleşip ayları ve yılları oluşturması için müsait bir ortam oluşmuştu zaten günler önceden. Bu süre zarfında olanlar olacak ve olması gerekenin yaşantımıza yön verecek şekilde yansımasıydı…

Yaşantımıza yön vermek demişken, hangi yönden geldiği bilinmeyen istemediğimiz her ne varsa, nerde varsa inadına, varsa yoksa önümüze düşer. Belli belirsiz bir engel teşkil etme çabası içindeyken bütün bu bir bütün içinde hareket eden kişiler, klişeler, klişeleşmiş sözler ve sözden de öte özde bir yaralama çabası içinde olan etraflıca bakıldığında etrafı izleyen gözler hayatın her anında bizimle olma çabası içindedir. Bir söz, bir kişi insanı neden yaralasın? Neden o kişiler engel teşkil etmek için var gücüyle var olan bütün imkânlarını kullanarak var olma çabası içinde olsun? Bu şekilde davrananların ve kendilerine ait olduğu halde “ne yönden geldiğini bilmiyorum” dedikleri sözlerinin ortadan kalkması ve esen rüzgârların tersine dönmesi için yaşanması gereken en sade ilişki:

“Dostluk!” tur…

Peki, bizler dost edinmek uğruna neler yapıyoruz? Nelerden vazgeçiyoruz ve vazgeçmek zorunda bırakıldığımız zaman tereddütte kalmıyoruz? Tereddütte kalmak ya dost edineceğin insana güvenmemekten ya da şu ana kadar gerçek bir dost edinememenin verdiği tecrübesizliktendir bir nebzede olsa…

Günler geçerken ve geçen gün ömürdendir derken bu güvensizlik duygusu nasıl ortadan kaldırılabilir?

Yeni bir günün ışıkları yine bir bilinmezlikler aydınlatmak üzere doğarken şu sorular takıldı aklıma:

“Bir kavramı anlamak, yaşamak ve yaşatmak” nedir? Hangi kavramlar yaşadıkça ve yaşatıldıkça anlam kazanır?

Uyku halinde iken bir şey düşünmek ya da gerçek hayatın düşündürdüklerinin rüya ortamına aynı ya da farklı şekilde yansıması..! Peki, gerçek olan nedir? Gerçekten rüya mı görüyoruz yoksa bir rüya mıyız? Hangi kavram bizim nefes almamızı ve gözlerimizi açarak etrafı algılamamızdaki nesnelliği açıklayabilir?

Ölüm… Hayatımız boyunca anlamaya çalıştığımız, başımıza gelmeden anlayamayacağımız ve etrafımıza anlatmakta veya yaşatmakta acizlik yaşadığımız tek kavram. Hayat, ölüm üzerine kuruludur. Ne zaman hayata küsmeye kalksak ölüm korkusu bizi kendimize getirir. Daha da bağlanmak isteriz yaşama ve yaşanılan şeylere. Yeni bir güne başlarken ki o eşsiz mutluluğumuz, gözlerimizin sevgiyle sevdiklerimize ve bizi sevenlere bakarken ki ışıldaması ölümün, ayrılığın o an için bizim sıramız olmadığını anladığımız zaman verdiğimiz bir tepkidir.

Yaşamanın o hazin sırrı, o eşsiz lezzeti ölümde gizlidir. Ne zaman ölümü anlarız ne zaman ölümü uğraş ederiz kendimize işte o zaman yaşarız.



by мєя¢αη_мανιѕι

[VESPERA]

Gölgelerle dolu bir hayat yaşayanlar; karanlığa hasrettirler çoğu kez...