[TheCactus]

-------------------------------------------
" Mutluluğun belli bir adresi yok dediler hep...
Ama içimde bir yerde mutluluğa giden yolun bir haritası olduğunu düşündürdüler...
Hayat denen boktan keyif almayı denedim durdum yıllarca...
Aradıkça yitirdim, yitirdikçe aradım hayatta kalma arzumu...
Sıkıldım bundan...
Gelişmeyen, üretmeyen bir beynin, sevmeyen bir kalbin sahibi oldum nihayet...

Hangi şarkıyı mırıldansam kendime gelirim ki artık?
Ne kadar içsem sarhoş olurum?
Keşke benim ben olduğumu unutmanın bir yolu olsa. İçimdeki huzursuzluğun bir ismi yok. Bükülen bacaklarıma sarılmış sessizliğinin, neyi sembolize ettiği hakkında bir fikrim yok...
Penceremi sırılsıklam eden yağmurun göz yaşlarıma eşlik etmek niyeti ile hızlanmadığından da eminim. Keza şu sertleşmiş dudaklarımda yaylanan fukara şarabının tadı karanlığın eşsiz kokusuna sahip değil.
Hüzün mutluluktan bile sıkıcı artık ve bu çalan şarkı galiba bana değil...

Fark ettim de geçmişte bıraktığım mavi-siyah çocuğa özenir olmuşum...
Onun ağlayışları böylesine sebepsiz, böylesine yırtık dondan fırlar gibi olmazdı hiç...
Benimse tutabileceğim tek dileğim dahi yok bir yıldız kaysa...
Bırak gökyüzünde kaymaya niyetli bir yıldız var mı diye bakışlarımı yukarı kaldırmayı, elimi kalbime götürmeye cesaretim yok, belki bulurum diye tutulacak hatırı sayılır bir dilek...

Ne acı… Kafayı mistik imgelerle bozmuş bir manyağın arabesk dışavurumlarını bile kakalayamıyorum kendime. Hem neye yarar ki kendi yalnızlığımı aşağılamaktan başka “Bir sevgilinin elini tutmak, parmak uçlarının arasına kenetlemek kendi parmaklarını, o narin güveni hissetmek sıcak avuç içlerinde sevgilinin. Karşılıklı sevgi ve güveni sembolize eden o insansı dokunuşa bırakmak kendini.” diye bir paragraf zırvalamak.

Karar verdim, ben sakin bir suyum...
“Sakin sular derin akar.” derler...
Derinden akıyorum...

Nereye aktığıma gelince... Kim bilir, belki bir fahişe içecek beni, belki de bir dul kıçını silecek... "

" Devam edecek mi ?

Sanırım evet... "

[zahmeri]

Kişi düştüğü çaresizlikten yine kendisi yardımıyla çıkar..
Kendine yardım etmek içinse kendini bulmak gerekir.
Umarım en kısa sürede kendini bulursun ve mutluluğa giden yolun bir haritasına yeniden inanırsın..

[forsaken]

Hangi şarkıyı mırıldansam kendime gelirim ki artık?
Ne kadar içsem sarhoş olurum?
Keşke benim ben olduğumu unutmanın bir yolu olsa. İçimdeki huzursuzluğun bir ismi yok. Bükülen bacaklarıma sarılmış sessizliğinin, neyi sembolize ettiği hakkında bir fikrim yok...


oof off...

[TheCactus]

" Kan damlıyor duyduklarımın parçaladığı kulaklarımdan...

Yüreğim dört bir yanına saçıldı bedenimin,çıkacak bir yer arıyor içimden...
Yalnızlığımın üstünü örttüğüm yalnız bedenler terk ediyor beni...
Üşüyorum yine... Anladığınızı sanıyorsunuz, öyleyse neden paylaşmıyorsunuz benimle..?

Neden çekip gitmek daha kolay?

Görüyorum, aynı yolda yürüdüğüm insanların farklı acılara yöneldiğini...
Çevremdeki tüm sessiz kalmış acıların seslerini duyuyorum durmadan...
Tüm bunalmışlıkları hissedebiliyorum...Ve hepsi benimle can buluyorlar sanki, benimle dile geliyorlar...

Benim tepkilerim değil belki de sadece yansıttıklarım... Kaçıp gitmek yerine, benden kendinize ait bişeyler bulup çıkarmak daha mı anlamsız yoksa..?

Keskin bir tepeden düşmek üzereyiz...Tutunuyoruz, ellerimiz parçalanıyor... Bir tarafında siz bir tarafında ben... Elimi uzatıyorum butarafa gelin diye, tutan yok...
Beraber düşelim istiyorum düşeceksek, ne tarafın daha iyi olduğunu bilmesemde...
Düşüyorum,yoğun hava yakıyor bedenimi... Daha ne kadar dayanmalıyım..? Tutunacak birşeyler arıyorum durmadan... Ama o kadar hızlı düşüyorumki,gördüklerim yok oluyor anında...

Sanırım yanlış tarafa gidiyorum... "

" Devam edecek mi ?

Sanırım evet... "

[Death_of_angeL]

çok güzel ve duygulu yüreğine sağlık bakıp bakıp off be ne yazmış denecek kadar hatta yüzlerce kez okunacak kadar anlamlı saol..

[mAFIa]

Harika bir yazı.. teşekkürler

[TheCactus]

" Dibe gidiyorum, yardım et bana, kurtar beni, bana yaklaş, sadece elini uzat, uzak olduğun kadar yakın ol, sadece birkaç adım yaklaş...

Yada bırak beni, belki de orası daha iyi olacak ... "

[TheCactus]

"...

Gece başlamışsa ve uyumak için acele etmiyorsa yüreğin; hala düşünecek hala yapılacak bir sürü işin ve bir sürü planın olduğunu söylüyorsa beynin; buna karşılık günün bütün yorgunluğunu belki de hiçbir şey yapmamana rağmen sana hissettiriyorsa bedenin; konuşmak istiyorsa bir şeylere ulaşmak istiyorsa kalbin ama sadece yalnızlığın o ağır o derin sesiyse hissettiğin…

Üşüyorsan ama soğuktan değil. Susuyorsan ama korkundan değil. Gidiyorsan ama istediğin için değil ve arıyorsan ama bulmak için değil. Her dakika daha ağır geçiyorsa ve geçen her dakika seni daha fazla yoruyorsa... Gelecek seni güldürmüyorsa aksine geçmiş özletiyorsa kendini. En masum anında lanetlenmişse bedenin ve yanıyorsa ateşler içinde belki de kutuplarda yürürken. Ve sadece yalnızlığın sesiyse duyabildiğin…

Vazgeçmek istemediklerinin senden kaçarcasına uzaklaştığını görüyorsan ama koşamıyorsan artık ve her bağırmak istediğinde düğümleniyorsa sözcükler boğazına ve canını acıtıyorsa içinde kalan her bir harf. En çok yardıma ihtiyacın olduğu anda aslında kimsenin sana yardım edemeyeceğini biliyorsan buna rağmen medet umuyorsan sana yabancı gözlerden. Yaptıkların hep yapman gerekenlerden farklı oluyorsa ve bunu anlayamıyorsan bir türlü...

Her sabah uyandığında uyumak istiyorsan, geceyi istemiyorsan yalnızlığın sesini ve yine bitmeyecek bir geceyi. Buna rağmen günler hep kısalıyorsa sana inat ve geceler alay edermiş gibi üşütüyorsa seni. Buna rağmen yanıyorsan o soğukta ve anlıyorsan kimsenin bunu bilmediğini. Özlüyorsan her geçen saniye bir önceki geceyi. Ve yalnızlıksa tek duyabildiğin...

Eski fotoğrafları gördüğün zaman tesadüfen; içini garip bir mutluluk kaplıyorsa. Ve son resim elinden düşerken anlıyorsan ne kadar özlediğini ve çözemiyorsan bir türlü neden her şeyin değiştiğini. Susuyorsan... Ve yalnızlığın sesiyse tek duyabildiğin…

Eski şarkılar daha çok dokunur olduysa bedenine ve en çok yardıma ihtiyacın olduğu halde anlamaya başlamışsan yalnızlığını ve gece hala ilerlemiyorsa bu gürültüde. Ve uyuyamıyorsan bir türlü. Her şey bir telefon kadar yakınsa ama korkudan ayrı bir şeyse seni uzaklaştıran ve anlatamıyorsan bir türlü anlayamadıklarını. Binlerce defa anlatılan bir masalı. Ve yüzü aklından hiç çıkmıyor olsa da çıkaramıyorsan adını. O müthiş masal kahramanını...

Hiçbir çıkış yoksa ve yapayalnızsa bedenin. Bembeyaz duvarlar içinde. Bir resim. Siyah beyaz… İçin yanıyorsa ve su içmek bile gereksiz geliyorsa. Sigaranın dumanı içindeki ateşi belli ediyorsa dışarıya. Ama anlamıyorlarsa. Söndürmeye bile çalışmıyorlarsa. Sormuyorlarsa. Yoldan geçen herkesi tanıdığını düşünüyorsan ve belki de yanında yürüyeni bile bilmiyorken selam veriyorsa herkes sana sırf sen onları tanıdığını düşünüyorsun diye. Ve oysa tek bir yüz görüyorsan her zaman ama adını hatırlayamıyorsan bir türlü...

Sokaklarda insanlar azalıyorsa birer birer. Aklındaki düşünceler gibi. Yürüyorsan yine de yapayalnızsan senin onları tanıdıklarını sananların arasında. Ve dumanın hiç sönmüyorsa...

Aynı masalda ne yapacağını bilmeyensen. Isırılmış elma gibi düşüvermişsen yere. Masal devam ediyorsa ve kimse seni düşünmüyorsa artık...

Yirmi senedir üzerinde uyuduğun yastıkları bir bir atıyorsan yataktan ve bulamıyorsan kafanı rahatlatacak hiçbir şey o karanlıkta. Işıkları açmak dağınıklığı görmek kadar dayanılmazsa…

Uyuyamıyorsan ve katlanamıyorsan yalnızlığa. Kendinle beraber yaşayamıyorsan yalnız kalamıyorsan kendi başınayken. Sayfalar sıra sıra bitiyorsa; kitaplar devriliyorsa raflardan ve sen okurken dakikalar geçmiyorsa hayatından; yaşadığın bir masalsa artık ve başkalarının uyumaları için yazılmışsa bütün bunlar…

Gökten düşen üç elmadan biriysen başkalarının mutluluğu için. Masal bitmişse ve unutulmuşsan bir köşede;

Bir çığ gibi geliyor demektir "AYRILIK"…

Masal bitti… Kaç… Kurtar kendini…

..."

"...

Artık tutunabileceğim tek dilek kalmadı... Bu yüzden seyretmiyorum yıldızları / yıldız kaysın istemiyorum...
Kaç kere gidecektin? Ben "Geri dön" desem / "Gel" desem gelecektin belki... Ama sonra kaç kere daha gidecektin?

Gidecek kadar az sevdiysen / dönecek kadar çok sev istemedim... "Gel" diyemedim...

Ama artık özlemine sahip çıkamıyorum...

..."

"...

Ne diyordu üstad? Dinlemiş miydin hiç?

"Anladım ki özlemden kimse ölmüyor... Ama ben, ölüyorum..."

Kaç gelişin kurtarabilir ki beni artık? Tek bir gidişin öldürüyor diyorum, kaç kere dönsen yeniden gelir hayat?
Kaç gemici tanıyorsun? Beni en çözülmez gemici düğümleriyle bağlayabilcekler mi hayata?

Sen beni çözüyorsun / sonra açıklara gitme diyorsun... Sensiz sular öldürüyor diyorum... Kıyından uzak etme diyorum... Sen çözüyorsun...

"Ateşten bir denizim / kıyılarım yok" demişlerdi, tebessüm etmiştim... Şimdi her inanmadığım acı sensizlikle geliyor, üstüme çöküyor...

Yokluğunu düşünmüştüm geldiğinde... Kurduğum en sancılı hayaldi... Gittin... Sancılı hayallerimi gerçek ettin...

..."

"...

Bu şehir seninle güzeldi... Kimse bilmezdi bu sokaklar ne denli güzel...

Şimdi gittin... Şehrimden / yüreğimden göç ettin...

Sana yazdığım bu yazı / burada bitsin istedim... En güzel sonu yazmışlardı benden önce bu yazı için...

"Bir göç niye kabuk bağlamaz?"

..."

[SïLêñtLÿ]

eywallah kardeş

[Tωιℓιgнт27]

tşkler paylaştığın için